Eind mei zie ik dat de ijsvogelouders op mijn vaste stek al behoorlijk grote vissen aanslepen voor de jongen in de nestholte. Een teken dat de jongen bijna op het punt staan uit te vliegen. Wanneer ik op zaterdag 30 mei de ijsvogels bezoek, merk ik dat ik helaas te laat ben om het uitvliegen van de jongen mee te maken en ze in de omgeving van het nest te kunnen zien. Jammer, maar dit blijft een wens voor de toekomst.
Het ouderpaar heeft de jongen waarschijnlijk al verjaagd (dit is de normale gang van zaken) en zijn druk bezig voorbereidingen voor de tweede leg te treffen. Het mannetje is overijverig bezig een nieuwe nestpijp aan te leggen. Met de spitse snavel vooruit als een speer duikt hij in de aarden wal om zo een gat te “hakken”. Wanneer ik vertrek is er een gat van zo’n 10 cm. diep ontstaan. Het graven van een nieuwe gang neemt meestal een tweetal dagen in beslag. Ik besluit binnen enkele dagen terug te komen en hoop dan een paring te kunnen zien.
Dat komt helemaal uit wanneer ik 2e pinksterdag terug kom op locatie. Ik hoor al, terwijl ik mijn vaste plek nader, het enthousiaste geroep van het paar. Binnen een tijdsbestek van drie uur wordt er ook driemaal gepaard.
Dat is een heel bijzondere gebeurtenis. Meestal begint het ritueel met het aanbieden van een visje van het mannetje aan het vrouwtje. Die actie heb ik waarschijnlijk gemist, want de paringen verliepen zonder deze overdracht.
Toch valt er een patroon waar te nemen in het paringsgedrag. Het vrouwtje gaat op een tak zitten en piept eigenlijk aan de lopende band. Het mannetje arriveert vaak luid roepend, bekijkt de omgeving en neemt dan ook plaats op de tak, zo’n 40 cm verwijderd van het vrouwtje. De twee kijken elkaar aan, het vrouwtje doet zelfs enkele malen een uithaal naar het mannetje. Uiteindelijk vliegt het mannetje op om met een boog op de rug van het vrouwtje te landen. Het mannetje drukt zijn snavel in de kopveren van het vrouwtje en houdt met vleugelslagen zijn evenwicht.
De paring volgt, hooguit gedurende 10 seconden. Daarna vliegt het mannetje weg en even later doet het vrouwtje hetzelfde.
Al met al een prachtig schouwspel, dat ik voor het eerst van zo dichtbij heb kunnen volgen en fotograferen. De lichtomstandigheden waren niet ideaal; óf te weinig (schaduw) óf teveel licht, waardoor de kleuren niet helemaal tot hun recht komen op de foto’s. En de derde paring heb ik gemist, verrast door de snelheid van de actie.
Maar….. wat een moment!
Paring ijsvogels